Nico

‘Dit werk voelt voor mij als een vorm van therapie.’

Ontmoet Nico (1965), die samen met zijn hond Eggie een vertrouwd gezicht is in wijkcentrum en bibliotheek De Plataan in Naarden. Via een omweg vond hij hier zijn plek als vrijwilliger, en inmiddels is hij niet meer weg te denken. Als hij zijn trouwe viervoeter een dagje thuislaat, wordt die al snel gemist. Samen zorgen ze voor een warme en huiselijke sfeer op deze ontmoetingsplek van Versa Welzijn.

‘Er gebeurt van alles in dit ontmoetingscentrum — je kunt het zo gek niet bedenken of het vindt hier plaats. Het is een levendige plek waar mensen boeken lenen, samen iets drinken aan de bar, meedoen aan bingoavonden of aankloppen voor extra steun bij de maatschappelijk werker van Versa. Zelf ben ik een manusje-van-alles: ik zorg dat de bar draait, pak kleine reparaties op en ben het eerste aanspreekpunt voor iedereen die binnenkomt.’

‘Vier jaar geleden kreeg ik een herseninfarct. Het vinden van werk daarna verliep moeizaam en uiteindelijk ben ik volledig afgekeurd. Op zoek naar een nieuwe invulling kwam ik terecht bij het wijkcentrum van Versa, waar ik sindsdien vrijwilligerswerk doe. Toen ik hier begon, had ik geen idee wat ik nog aankon, maar ik kreeg alle ruimte om het rustig te ontdekken.’

‘Vroeger deed ik altijd van alles tegelijk en had ik een leidinggevende functie met veel verantwoordelijkheid, maar dat gaat nu niet meer. Het motto toen ik hier begon was: ‘Kom wanneer je kunt, en ga naar huis als het niet meer lukt.’ Inmiddels werk ik hier ruim drie jaar en heb ik een aantal vaste taken op me genomen, dus mijn collega’s kunnen zeker op me bouwen. Maar ze kennen mijn situatie en hebben begrip als ik een stapje terug moet doen.’

‘Ik woon hier om de hoek en ken bijna iedereen. Er heerst een sterke samenhorigheid, en iedereen is welkom, van jong tot oud. Ouders genieten rustig van een kopje koffie terwijl hun kinderen vrij rondrennen en spelen. Vanaf het begin nam ik mijn hond mee, en dat bleek een groot succes. De kinderen knuffelen hem en kruipen tegen hem aan. Gelukkig is hij gemoedelijk van aard en laat alles rustig gebeuren. Ondertussen hebben de kinderen geleerd om hem met rust te laten wanneer hij zich terugtrekt.’

‘Ik heb altijd gedacht dat ik goed zou passen in de verzorgende sector, maar toch belandde ik van jongs af aan in de procesindustrie. Door mijn vrijwilligerswerk bij Versa kreeg ik eindelijk de kans om écht met mensen te werken. Veel bewoners zijn blij met een eenvoudig praatje of een kopje koffie, maar soms tref je iemand die diep in de problemen zit, en dan komen er verhalen en emoties naar boven. De man die net langsliep, heeft bijvoorbeeld een zwaar ongeluk gehad. Sinds ik hier werk, spreken we elkaar regelmatig, terwijl ik daarvoor nauwelijks contact met hem had. Dat is de kracht van een plek als deze.’

‘Doordat we hier een loket hebben met een maatschappelijk werker van Versa, heb ik meer inzicht gekregen in wat sociaal werkers doen. Ik heb veel respect voor dit werk, want de problematiek die voorbijkomt is soms echt aangrijpend. De maatschappelijk werker die hier werkt, stopt veel gevoel en kennis in haar werk. Ze is altijd bereikbaar, en dat is soms ook een valkuil. ‘Neem nu even pauze en ga wat eten,’ zeg ik dan, want anders zit ze er aan het einde van de week helemaal doorheen. Ze wil natuurlijk zoveel mogelijk mensen helpen, maar als het ten koste gaat van haarzelf, schiet niemand er iets mee op. Dat probeer ik haar mee te geven.’

‘Het werk dat ik hier doe is vrij eenvoudig en vanzelfsprekend, maar zodra ik een paar weken weg ben, merk ik dat ik gemist word. Het doet me goed dat mensen blij zijn dat ik er ben. En het werkt beide kanten op: deze plek is voor mij minstens zo belangrijk. Thuisblijven en niets doen is geen optie – dit werk voelt voor mij als een vorm van therapie.’

Foto en tekst: Anna Swagerman