Monique Gijsman van bewonersinitiatief de Buurtmobi

Voor Monique begon het allemaal bij Siësta, een koffiecorner in winkelcentrum Kerkelanden. “Daar drink ik regelmatig koffie. Ik luister naar wat mensen er allemaal vertellen. Als ouderen het over de Wmo-taxi hadden, waren dat vaak horrorverhalen. De teleurstellende ervaringen maakten dat ouderen er geen gebruik meer van maakten. In een aflevering van Brandpunt zag ik een jongen in Houten had een golfwagentje. Gewoon voor korte ritjes naar de tandarts, de kapper, de dokter. Ik voelde dat ik daar iets mee moest.”

Iedereen kan wel iets

Een van de redenen voor deze serie Veelzeggende Verhalen is om de kracht van werken vanuit Asset Based Community Development (ABCD) uit te leggen. Het ontstaan van de Buurtmobi is een schoolvoorbeeld van wat er gebeurt als buurtgenoten die elkaar iets te bieden hebben elkaar kunnen ontmoeten. En dat is typisch ABCD! Monique: “Bij de koffiecorner komen niet alleen ouderen een bakkie doen. Ik ontmoette er Rob die in de PR en reclame werkt. Kitty die goed en gemakkelijk schrijft. Zo werkt het voor mij. Zelf heb ik vaak ideeën en daar zoek ik dan mensen bij die me verder kunnen helpen, want ik kan niet alles zelf. Rob, Kitty en ik hebben elkaar aanvullende kwaliteiten, iedereen kan wel iets! We schreven een plan en gingen ermee naar de gemeente. We kregen startkapitaal en ik benaderde winkeliers in de buurt die wel wilden sponsoren. We bouwden een website, huurden ons eerste wagentje en onze vrijwillige telefonistes kwamen bij Hilverzorg te zitten. De wethouder opende de Buurtmobi en ging mee met de eerste rit.” Daarmee was de start een feit. Van meet af aan liep het storm. Monique weet wel waarom. “Je krijgt de ouderen mee als ze vertrouwen in je hebben. Dat lukt niet met een papiertje. Ik was iedere dag in het verzorgingshuis, drink wekelijks koffie met ze bij de Siësta. Voor hen ben ik gewoon Monique!” Al snel werd de huurwagen vervangen door een in eigen bezit. Met dank aan de lokale bloemisten. Monique: “Ze verkochten hun winkel en gaven ons 20 duizend euro voor een nieuwe wagen. In ruil voor een reclameplek. Nu hebben we een grotere wagen die van onszelf is.”

Bewonersinitiatief blijven

De Buurtmobi is niet alleen belangrijk voor de zelfregie en onafhankelijkheid van de ouderen. Voor het ritje van A naar B. Monique: “Sinds we in de wijk rijden, zien we ook wie eenzaam zijn, echt hulp nodig hebben, zichzelf wat verwaarlozen. De chauffeurs spelen hier een belangrijke rol in. Zij kijken of de ouderen zich verzorgen en hoe het er in hun gang uitziet. Als er dan iets speelt, schakelden we eerder Hilverzorg in en inmiddels ons eigen team.” Monique heeft door haar werk korte lijntjes met Versa Welzijn. Versa ziet het belang van de Buurtmobi en sponsort nu een nieuwe accu van de bus, zodat hij kan blijven rijden. Haar werk bij Versa heeft nog een ander voordeel. “Doordat ik nu zelf bij De Koepel werk, kan ik de ouderen er mee naartoe nemen. Om koffie te drinken, eventueel aan een activiteit mee te doen. Of ik laat ze hier lekker mee-eten. Zodat ze verbonden zijn en blijven met de buurt. Dat is extra winst en service.” De Buurtmobi is voor iedereen en gratis. En dus een groot succes. Monique: “We willen kijken of er nog een extra wagen kan rijden. Boven alles vind ik het belangrijk dat het een bewonersinitiatief blijft. Juist om de laagdrempeligheid en de menselijkheid te blijven garanderen. Ik draai op donaties tot 1.500 euro, zodat ik de verzekering en de telefoon kan betalen. Het moet niet om geld gaan draaien.” De Buurtmobi startte met drie bewoners, inmiddels zijn er veel meert aangehaakt. Monique: “Je komt in de buurt mensen tegen die van alles kunnen. En dat ontstaat er ineens iets waarbij iedere bewoner iets kan inbrengen. Zo begon het en zo gaat het door. Je koppelt mensen aan elkaar om samen verder aan de Buurtmobi te bouwen. Sommigen zijn zo de beste vriendinnen geworden, terwijl ze daarvoor wat eenzaam waren. Dat vind ik echt prachtig.”

Mooie avonturen

Zelf beleeft Monique mooie avonturen met de Buurtmobi. “Neem mevrouw De Bie, we noemen haar de koningin van Kerkelanden. Ze is 105 jaar oud, doof en blind. Die neem ik wel eens mee, stukje wandelen. Of we gaan met de Buurtmobi naar het vliegveld om appeltaart met slagroom te eten.” Het meest bijzondere voorbeeld heeft Monique tot het laatst bewaard. “Er stond een Wensboom bij Hilverzorg. Daar mochten de bewoners hun wensen in hangen. De wens van mevrouw Ligthart was dat ze graag de zee weer eens zou willen ruiken. Toen vroeg ik bij Hilverzorg of er geen bus kon komen om met meerdere mensen naar zee te gaan. Dat was namelijk te ver voor de Buurtmobi. Het lukte. Ik belde bij mevrouw Ligthart aan en vertelde haar dat we naar zee gingen. Ze was enorm verbaasd, maar ging graag mee. Ik zette haar op het strand neer, haar schoenen werden uitgedaan en ze stond met haar voeten in het zand. Ik zag de tranen langs haar wangen biggelen. Mooi toch?”

Meer informatie of kijken wat jij kunt betekenen?

Bezoek de website van de Buurtmobi.