Janneke

‘Deze plek is een belangrijk onderdeel van mijn leven.’

Ontmoet Janneke (55), die zich al acht jaar inzet als gastvrouw bij wijkcentrum Meentamorfose van Versa Welzijn in Huizen. Na een tweetal hersenbloedingen veranderde haar leven plotsklaps, maar verrassend genoeg ook op een positieve manier. Ze staat meer in contact met haar gevoel en heeft een nieuwe blik op het leven gekregen, waarin menselijke verbindingen centraal staan.

‘Vroeger woonde ik om de hoek van het wijkcentrum, maar tegenwoordig kom ik met de bus. Het is best een stukje reizen. Toen ik verhuisde, vroeg ik me af of ik hier nog wel zou komen. Maar het is zo fijn dat ik tot mijn pensioen wil doorgaan, misschien zelfs wel langer.’

‘Een jaar of acht geleden moedigde mijn begeleidster van Sherpa me aan om hier eens binnen te lopen. Van tevoren twijfelde ik, maar zodra ik binnenstapte voelde ik meteen de gezellige sfeer. Al snel kreeg ik een eigen sleutel en ging ik aan de slag als gastvrouw. Elke dinsdag en donderdag heet ik mensen welkom. Iedereen die binnenkomt, bied ik een kopje koffie of thee aan. Veel mensen verlangen naar een praatje, dus dan geef ik ze mijn aandacht.’

‘Je ziet hier veel bekende gezichten. Corrie komt bijvoorbeeld altijd langs bij het koffie-uurtje, een oudere vrouw met een rollator. Gerard is ook een vast gezicht. Eigenlijk zijn het allemaal leuke mensen. Zodra het lunchtijd is, sluiten er nog meer mensen aan. Vaak zitten we wel met een groep van dertig. Ik help niet in de keuken, dat is niets voor mij. Om twaalf uur ben ik klaar met werken, dus dan schuif ik gewoon lekker aan voor de warme maaltijd en pak daarna de bus terug naar huis.’

‘Voordat ik hier vrijwilliger werd, zag mijn leven er heel anders uit. Ik heb 24 jaar in de bloemen en planten gewerkt. Ik maakte prachtige boeketjes. Wat mijn ogen zagen, kon ik met mijn handen maken. Pioenrozen en dahlia’s waren mijn favoriete bloemen. Maar het was ook zwaar werk; je moest echt aanpoten. Op een gegeven moment ging dat niet meer, want ik kreeg last van mijn schouder en moest geopereerd worden. Niet lang daarna kreeg ik ook nog twee hersenbloedingen. In één klap was ik arbeidsongeschikt. Het gebeurde allemaal heel onverwachts.’

‘Gelukkig ontving ik hulp van een begeleider; zij ondersteunde me onder andere bij praktische zaken. Na de schouderoperatie en de hersenbloedingen kon ik namelijk alleen nog maar een arm bewegen. Simpele dingen, zoals mijn bed opmaken, waren ineens heel lastig. Mijn leven zag er plotseling anders uit. Maar uiteindelijk heeft het allemaal toch positief uitgepakt.’

‘Mijn stemming is na deze gebeurtenissen volledig veranderd. Na de hersenbloedingen voel ik me positiever en sta ik meer in contact met mijn gevoel. Vroeger was ik echt een bikkel, misschien soms zelfs wel een beetje een bitch. Ik snauwde regelmatig mensen af, en nu doe ik dat niet meer. Mijn vrienden en familie zeggen ook dat ik een ander mens ben geworden. Het klinkt misschien vreemd, maar achteraf ben ik dankbaar dat die hersenbloedingen me zijn overkomen.’

‘Ik was ook nooit bij de Meentamorfose terechtgekomen als dit allemaal niet was gebeurd. In de vakantieperiodes is het wijkcentrum dicht, en dan mis ik mijn werk en de mensen. Zonder Meentamorfose vind ik er niks aan. Het geeft me echt het gevoel dat ik ergens bij hoor en nuttig ben. Ik vind het bijzonder om te zien hoe iedereen zijn eigen plek hier heeft en dat ik daar deel van uitmaak.’

‘Aan ons wijkcentrum grenst ook een tuin, maar daar ben ik niet actief bij betrokken. Je zou dat misschien verwachten met mijn achtergrond, maar ik ben geen fan van tuinen eerlijk gezegd. Al die aarde… Vroeger, toen ik in de bloemen werkte, vond ik het niet erg om mijn handen vies te maken, maar nu ben ik echt een ander mens. Een zonaanbidder ben ik ook niet, dus dan heb je in een tuin eigenlijk niets te zoeken. Als het mooi weer is, ga ik liever een rondje fietsen. Onlangs heb ik een driewielerfiets aangevraagd. Ik ben een mooi-weer-fietser, dus zodra de zon schijnt, ga ik lekker toeren samen met mijn vriend.’

‘We kennen elkaar van vroeger, maar waren het contact verloren. Ruim twee jaar geleden sloeg de vonk ineens over. Hij heeft de ziekte van Dupuytren, waardoor zijn handen scheefgroeien. We zijn dus allebei letterlijk wat onthand en kunnen elkaar daardoor goed begrijpen en ondersteunen. Wat ik niet kan, dat kan hij, en andersom. Hij is hier ook al een paar keer in het wijkcentrum geweest, want deze plek is een belangrijk onderdeel van mijn leven. Hij heeft hier een kopje koffie gedronken en samen met ons geluncht.’

‘In alle jaren dat ik in Meentamorfose kom heb ik veel vriendschappen gesloten. Met Simone van Versa Welzijn heb ik een hele goede band; ze betekent veel voor me. Ze helpt me af en toe, maar wat ik zelf kan, moet ik zelf doen — dat is mijn instelling. En ook met Marco, de andere sociaal werker, heb ik een goede klik; we maken veel grapjes met elkaar. Sommige mensen die hier komen, zijn wat lastig van karakter. Dat kan soms vermoeiend zijn. Maar het is belangrijk dat iedereen welkom is. Dat is precies waarom ik hier al zo lang kom, het voelt als een tweede thuis.’

Tekst en foto’s: Anna Swagerman