Husam

‘Ik heb nog wat tijd nodig, maar ik ben op de goede weg.’

Ontmoet Husam (39), die met veel energie zijn leven in Nederland opnieuw opbouwt. Vanaf dag één gaat hij actief het contact met zijn Bussumse buurtbewoners aan en doet hij vrijwilligerswerk bij Versa Welzijn. Hij voelt zich steeds meer thuis op de plek waar hij nu met zijn gezin woont. Na een moeilijke tijd durft hij weer naar de toekomst te kijken.

‘Ik woon nu tweeënhalf jaar in Nederland, en sinds een jaar in Bussum. Oorspronkelijk kom ik uit Syrië. Toen ik hier aankwam, zat ik eerst in een asielzoekerscentrum. De manager vertelde dat ik uiteindelijk in de gemeente Gooise Meren een woning zou krijgen, maar dat dit nog een paar maanden zou duren. Toch begon ik nog diezelfde dag alvast te zoeken naar vrijwilligerswerk in de buurt. Online kwam ik de activiteiten van Versa tegen en ik besloot meteen een aanmeldformulier in te vullen. Niet lang daarna nam Pietje van de Vrijwilligerscentrale, contact met me op en ontmoetten we elkaar. ‘Verhuis eerst maar deze kant op’, zei ze, ‘daarna regelen we wel wat.’ Dat voelde voor mij meteen als een warm welkom. En ook buurtwerker Iyad was destijds zo vriendelijk om mij uitleg te geven over het reilen en zeilen bij Versa.’

‘Vier maanden later woonde ik in Bussum, en vorige maand zijn mijn vrouw en onze twee dochters me achterna gereisd. We hebben elkaar ontzettend gemist, en ik voel me enorm opgelucht dat we nu samen een nieuw leven kunnen opbouwen. Ik leer de Nederlandse taal en begin binnenkort aan een korte opleiding aan de Universiteit van Wageningen, zodat ik hier scheikunde kan onderwijzen. Het diploma heb ik al, maar ik moet me bijscholen omdat het onderwijssysteem in Nederland anders is dan in Syrië. Dat is mijn plan voor de toekomst, en ik kijk ernaar uit om er vol voor te gaan.’

‘Langzamerhand voel ik me steeds meer thuis in de buurt. Het vrijwilligerswerk bij Versa heeft daar enorm aan bijgedragen. In korte tijd heb ik zoveel nieuwe mensen leren kennen. Samen met vier andere vrijwilligers verzorg ik de moestuin naast het wijkcentrum. Een paar keer per week gaan we samen aan de slag: onkruid wieden, de planten water geven of groenten oogsten. Na afloop noteren we wat we die dag hebben gedaan, zodat we alles kunnen bijhouden. Voor mij is werken in de tuin niet alleen leuk, het helpt me ook om de namen van groenten en fruit te leren: tomaat, aardappel, rucola, spinazie, aardbei – hier groeit van alles!’

‘In Syrië deed ik ook vrijwilligerswerk, maar daar was alles veel minder georganiseerd. Als we iets wilden doen, zoals de straat schoonmaken, sloten mensen spontaan aan om te helpen. Bij Versa is er een duidelijke planning. En als je niet weet wat er moet gebeuren, kun je altijd even het kantoor van het wijkcentrum binnenlopen om te vragen wat nodig is. Het is fijn dat er een vaste plek is waar we samen kunnen komen. Tijdens de Ramadan en Eid al-Fitr, het Suikerfeest, hebben we hier samen met de families en de vrijwilligers gegeten. In november is er het jaarlijkse vrijwilligersfeest – een mooie gelegenheid om elkaar nog beter te leren kennen.’

‘Momenteel mis ik Syrië niet, want de laatste jaren daar waren zwaar en vol nare herinneringen. Veel van mijn vrienden zijn omgekomen door de hoge criminaliteit, en ik voelde me niet langer veilig. Onze vrijheid werd sterk beperkt: als ik me uitsprak over de situatie, liep ik het risico gearresteerd te worden. Natuurlijk heb ik ook mooie herinneringen aan mijn land van herkomst, en het is voor mij belangrijk die te koesteren. Mijn studietijd aan de Universiteit van Damascus, waar ik scheikunde studeerde, herinner ik me als een fijne periode.’

‘Ik probeer mijn week bewust te vullen met activiteiten die me in het hier en nu houden; stilstaan bij het verleden heeft weinig zin. Drie keer per week volg ik Nederlandse les, ik leer zwemmen en neem deel aan schaaktoernooien door het hele land. Onlangs stelde ik bij Versa voor om schaken als activiteit in het wijkcentrum aan te bieden, en ze waren meteen enthousiast.’

‘Ik merk dat ik me steeds meer thuis voel bij de Nederlandse manier van leven. Het past goed bij mij: ik houd van vroeg opstaan en een duidelijke planning. In Syrië gaat alles veel spontaner. Vrienden bellen zomaar op: ‘Vanmiddag kom ik langs.’ En dan zit je soms uren te wachten, want ‘de middag’ is een ruim begrip. In Nederland worden afspraken tot op de minuut gepland, en dat vind ik eigenlijk heel prettig.’

‘Wat ik ook bijzonder vind aan Nederland, is dat mensen hier de kans hebben om werk te doen waar ze plezier in hebben. In Syrië zijn mensen voornamelijk bezig met overleven; je hebt niet de luxe om je af te vragen of het werk bij je past. Hier zie ik mensen genieten van waar ze mee bezig zijn. Natuurlijk wordt er ook geklaagd over werkdruk of hoge prijzen in de supermarkt, maar over het algemeen heerst er een gemoedelijke sfeer op straat hier in Bussum. Mensen groeten elkaar: ‘Goeiemorgen’, ‘Fijne dag’—dat lijkt misschien klein, maar voor mij betekent het veel.’

‘Als iemand me spontaan in het Nederlands aanspreekt, kan ik nog niet alles volgen, omdat er vaak vrij snel wordt gesproken. Daarom probeer ik regelmatig op plekken te zijn waar Nederlands wordt gesproken, want met mijn vrienden en familie spreek ik alleen Arabisch. Ik heb nog wat tijd nodig om echt goed mee te kunnen komen, maar ik ben op de goede weg.’

Tekst en foto’s: Anna Swagerman