Afscheid van community builder Afke: “We gaan je vreselijk missen!”

Community builder Afke is bijna twee jaar actief geweest in Kerkelanden. Vandaag neemt ze tijdens het Buurtsoepie van de buurtmakers afscheid. Als je haar een cadeautje wilt geven, moet je geduld hebben. Afke wordt flink verwend door de bewoners die er vanavond allemaal zijn. Er is lekkere soep en goed gezelschap, ook haar man en twee kinderen zijn vanavond van de partij. Wat heb je nog meer nodig voor een mooie avond?

Nou, speeches bijvoorbeeld! Collega Katinka bedankt Afke op een bijzondere manier, met cadeautjes die wat over haar vertellen. Over haar zorgzame karakter. Over het lekkere eten waar ze altijd voor zorgt bij Buurtbakkies en -soepies. Over haar onbedwingbare drang om op maandagmiddagen mee te zingen met het buurtkoor dat dan repeteert in wijkcentrum de Koepel. Daar krijgt ze een zakje zangzaad voor. De kern van de speech is vooral dat Afke gemist gaat worden. Door haar collega’s, maar zeker ook door de buurt, zo laat bewoner Centia in haar speech weten. De community builders hebben samen met de bewoners de buurt in beweging gekregen. En de positieve reuring in de buurt, wil niemand kwijt.

Gespreksstof raakt niet op

De eerste twee van drie soorten soep zijn al snel op. De gespreksstof niet. Want dat is wat deze avonden maakt tot wat ze zijn; de goede gesprekken. Allang niet meer alleen over alles wat bewoners in de buurt of doen of nog willen gaan oppakken, maar ook over hoe het met iedereen persoonlijk gaat. Alledaagse dingen. De buurtmakersavonden zijn steeds meer ongedwongen. Vanuit de grote zaal klinkt ondertussen geroesemoes. Afke is niet de enige die de spotlights pakt vanavond, vertelt barvrouw Mike. Eerst meldt ze al dat Femke Kok zojuist een Olympisch record heeft geschaatst. Amper een paar  minuten later blijkt Jutta Leerdam nog een fractie van een seconde sneller. Op de televisie wordt de Nederlandse vlag gehesen en klinkt het Wilhelmus. Tot genoegen van een aantal bewoners dat zichtbaar geniet als de koning en de koningin zingend in beeld worden gebracht. “Over vier jaar is Femke aan de beurt,” zegt een van hen. “Nou, dat zie ik niet meer,” zegt haar buurman met een lach. “Dan ben ik 106 jaar oud!”

Energie van bewoners

Het is zo’n avond die mooi laat zien wat het werken als community builder zo bijzonder maakt. Wat Afke allemaal vond in haar werk in Kerkelanden. Energie van bewoners bijvoorbeeld, die samen een zo fijn mogelijk tijd willen hebben. Die vertellen wat ze leuk en belangrijk vinden. Die zelf de schouders onder allerlei initiatieven zetten. Afke noemt er een paar als ze zelf het woord krijgt. Stichting ONS Kerkelanden, het wijkblad en de wijkkrant, de hechte groep bewoners van het Spinozahof, de Zeverijnladies, Kerkelanden groent en dan zijn er zoveel meer bewoners actief geworden en initiatieven ontstaan. Afke krijgt een groot applaus als ze klaar is.

Belangrijke functie wijkcentrum

Inmiddels wordt er niet alleen samen gegeten en naar de Olympische Spelen gekeken in het wijkcentrum. In de Grote zaal is het koor al een aantal uren vertrokken. Rond half acht worden de tafels klaargezet voor het Klaverjassen. Aan negen tafels wordt er gespeeld. Dat betekent dat er deze maandagavond zeker 80 mensen in De Koepel zijn. Voor de gezelligheid, om elkaar te zien, elkaar te leren kennen of beter te leren kennen. Bij het Klaverjassen zijn de deelnemers allen 80-plus. “Alleen ik niet, ik hoor met mijn 76 jaar bij de jonge garde,” zegt de vrouw die de tafels heeft klaargezet lachend. Community builder Simone kijkt geanimeerd toe. En knoopt een gesprek aan met de vrouw.  

In de buurt zijn

De man van Afke is ondertussen aangeschoven bij de Zeverijnladies, de groep vrouwen die allerlei activiteiten in de Zeverijnflats organiseren. Die bestaat niet langer uit vijf, maar inmiddels uit zes vrouwen. Martha is, via Coby en Ans, op een bijzondere manier aangehaakt bij de ladies. “Maar dat vertel ik binnenkort wel!” Gelijk heeft ze, vanavond staat in het teken van het afscheid van Afke en elkaars gezelschap. Wijkregisseur Willem heeft binnen no-time zijn plek gevonden in de wijkgemeenschap. Dat bleek al uit de warme woorden die Centia ook voor hem had in haar speech, maar ook uit hoe gemakkelijk en geïnteresseerd hij zich van tafel naar tafel beweegt. Dat ontstaat ook als je veel in de wijk bent, op tijden en plaatsen die er voor bewoners toe doen. Dan wordt je een bekend gezicht. Als de avond op zijn eind loopt, geeft Afke alle bewoners mee dat ze haar altijd kunnen bellen. Haar 06-nummer blijft hetzelfde. Rond acht uur is de laatste bewoner vertrokken. Afke moet haar hele gezin mobiliseren om alle cadeaus naar de auto te krijgen. Het was een mooi afscheid, waar een ding duidelijk werd: ze gaat gemist worden!