Maatjescontact

Wees niet zo blind

‘Let een beetje op waar je loopt en heb meer respect voor de slechtzienden van onze maatschappij, hoe zou jij het vinden niets meer te zien?!’

 

 

 

 

Linda als vrijwilliger
“In 2014 ben ik gestart met vrijwilligerswerk, omdat ik op dat moment wel werk had maar slechts voor twee dagen. Thuiszitten en niets doen vond ik een verspilling van mijn tijd. Na een tijdje rondkijken wat er allemaal aan aanbod was, leek het mij leuk iets voor de ouderen van onze maatschappij te doen.”

“Na mijn aanmelding bij Versa Welzijn had ik een afspraak om te kijken wat voor mogelijkheden er voor mij waren. Er was een lijst van mensen die iemand zochten om hen te helpen. De ‘werkzaamheden’ waren erg gevarieerd, van boodschappen doen tot voorlezen tot simpelweg een kopje koffie drinken. Uiteindelijk bleven er vier mensen over, waaronder Loek. Er werd verteld dat de vorige vrijwilligster hem omschreef als een starre en enigszins knorrige man. En natuurlijk dat hij erg slechtziend was. Voor mij was het belangrijk dat ik iemand echt een plezier zou doen met mijn hulp.”

Loek zoekt een maatje
“Mijn glaucoom heeft ervoor gezorgd dat naarmate de jaren vorderden mijn zicht steeds minder werd. Hierdoor werd het voor mij moeilijk om zelf dingen te ondernemen. Mijn twee dochters wonen te ver om mij elke dag te bezoeken dus ging ik op zoek naar iemand die mij kon begeleiden naar bijvoorbeeld de apotheek en supermarkt of gewoon heel simpel een stukje lopen.”

De ontmoeting
Linda: “In eerste instantie was het voor mij best onwennig en lastig, ik ben van nature niet iemand die snel buiten zijn comfortzone treedt. Maar nu achteraf bekeken ben ik heel blij met hoe het allemaal gelopen is. Ik kreeg natuurlijk het adres van Loek en kwam erachter dat hij enorm dicht in de buurt van mijn werk woont, een afstand van zo’n 5 minuten. De ontmoeting was voor mij ‘apart’. Ik wist natuurlijk niet wat ik moest verwachten, maar toen ik binnen kwam zat daar een grote man met een verrassend heldere blik. En nog verbaasder was ik over het feit dat hij me ondanks de slechtziendheid recht aankeek.
De tweede keer nadat we hadden afgesproken dat ik zijn vrijwilliger zou worden, vroeg hij mij al hem te tutoyeren waardoor, denk ik, onze relatie snel verbeterde.”

Loek: “Ik hoorde dat ik één van de vier kandidaten was voor Linda, en was blij toen ik hoorde dat ze voor mij gekozen had. Ik vind het wel jammer dat ik haar nooit heb kunnen zien. Ik ben uiteindelijk afgegaan op haar spontaniteit, er werd tegen haar gezegd dat ze er goed over na moest denken i.v.m. mijn slechtziendheid, maar volgens mij had zij haar keuze al gemaakt.”

En toen?
Loek: “Het klopt voor mij meteen. Linda haar begeleiding was niet opdringerig, ze luistert naar mij. Het geeft een maatjes-gevoel op die manier. En dat is was ik wilde, een maatje. Dat is de reden dat ik haar vroeg mij te tutoyeren. Het is fijn dat ik Linda kan vertrouwen, neem bijvoorbeeld iets simpels als het oversteken van de weg. Ik moet haar vertrouwen dat zij mij veilig aan de overkant krijgt, al gaat dat soms gepaard met mopperen van haar kant over het hard rijdende verkeer haha.”

Linda: “In het begin was het voor mij wel een uitdaging. Eerder had ik nog nooit omgang gehad met iemand die slechtziend was. Maar met een beetje inspanning leer je snel. Al snel hadden Loek en ik een eigen manier gevonden van samen lopen. Omdat we elkaar minimaal eens in de week zien, ging het naarmate de tijd voorbij ging steeds beter. Wat voor mij lastiger was, zijn de mensen die onbegrip hebben tegenover blinden en slechtzienden. Het ging er in mijn ogen op lijken dat deze mensen hem expres in de weg gingen lopen. Ik zeg dan ook altijd tegen Loek “volgens mij ben jij niet diegene die hier blind is”.”

En nu?
Loek: “Onze relatie is in de loop der jaren beter geworden, opener. Ik kan met mijn moeilijkheden bij haar terecht zonder veroordeeld te worden en zij natuurlijk ook bij mij. Ik vertrouw haar volledig.”

Linda: “Onze relatie is in de loop der jaren veranderd van vreemden naar in mijn optiek bijna familie. Het voelt voor mij dan ook niet meer als vrijwilligerswerk. Een aantal jaren ben ik ook op zaterdagochtend naar Loek gegaan om de was op te vouwen, voor hem werd dit een lastig en zelfs gevaarlijk klusje. Dit soort dingen zou ik ook voor mijn eigen opa hebben gedaan… zo voelt het voor mij dan ook, alsof Loek mijn derde opa is.
We hebben samen zelfs gewerkt aan zijn boek ‘de witte stok’ waarin Loek korte verhalen heeft geschreven over zijn moeilijkheden i.v.m. zijn blindheid. Hij vroeg mij hier de tekeningetjes voor te maken en dit heb ik dan ook gedaan. Dit soort projecten is denk ik wat ons onderscheid van simpel vrijwilliger en cliënt naar maatjes.”

‘Ik zou iedereen aanraden eens in hun leven iets aan vrijwilligerswerk te doen, je krijgt er zoveel voor terug’

.